Міраслаў Адамчык

У якасці рэпетыцыі да здымкаў з дзяўчатамі асобна наздымаў белых галубоў.




Прыгожыя прыручаныя да чалавека пташкі.

Пад катам шмат птушак.

Паўлін – прыгожая птушка з непрыемным голасам.




У Барселоне наздымаў дзіўных пташак, а ідэнтыфікаваць большасць не здолеў. Пад катам тры пташкі, якіх ня ведаю.

***
Шэрая чапля
са зламаным крылом і
восеньскі холад.

***
Аднойчы на моры ў порце ўбачыў, як біліся два качара за качачку. Біліся на смерць, адзін аднаму адкручваў галаву і хацеў зжэрці жыўцом. Каб качары мелі кіпцюры і вострыя дзюбы, то лілася б кроў. А качка цярпліва чакала поруч пераможца бойкі. Відовішча захоплівала, як рэальны трылер. Хутка перамагла сіла і маладосць, адзін качар скінуў другога ў ваду і тоўк дзюбаю ў голаў, покуль той не ўцёк на бяспечную адлегласць. А на другі дзень гэтая ж кумпанія з двух качараў і адной качкі зноў ціха мірна поруч боўталіся ў марскіх хвалях.

Сваячка расказала, як гэтым летам выправіла шаснаццацігадовую дачку на вучобу ў Англію. Давезла да аэрапорта, пасадзіла ў самалёт, а праз пару гадзін пачула званок ад дачкі:
–Мама, ёсць праблема, я ў аэрапорце ў Гатвіку, нагадай мне калі ласка, як выглядае мой чамадан… Якога колеру?… Дзе напісана «самсанайт»?…





Нават у дарослых аленяў ёсць нешта дзіцячае…

***
Аднойчы на моры, а ў тыя гады яшчэ можна было заплываць за буі, цяпер ратаўнікі не дазваляюць плаваць далёка ў Міжземнае мора, я заплыў так далёка, што бераг ператварыўся ў тонкую ледзь бачную стужку. Я лёг на хвалю адпачыць, закінуў голаў да неба і адчуў велічную еднасць з прыродаю, мне было добра, як нешта таемнае паднялося з марской глыбіні і шурпатым целам ляпнула мяне за плечы. Тут я згадаў адну з маіх самых любімых кніг дзяцінства: “Цени в море” і ўсё, што я прачытаў пра кітоў, акул, скатаў і марскіх чарцей. Я азірнуўся ў спадзяванні ўбачыць марскую пачвару, але замест рыбіны, да маіх плячэй прыляпілася пакамечаная цэлафанавая торба. Замест палёгкі, мяне ахапіла расчараванне.





Дэльфіны

Не раз чуў, быццам мой кот падобны да сурыката. Уважліва прыгледзіўся да сурыкатаў — нічога агульнага з маім катом не знайшоў. Гога на раз падушыў бы гэтых пясочных пацучкоў.




Сурыкаты.

Раней, гадоў 10-15 таму, ноччу па Січызу лёталі кажаны, цяпер шмат папугаяў і дзікіх галубоў, а кажаны звяліся.




Здаецца, удод.

Я не надта умею здымаць птушак, і не маю спецыяльнага шкла, але некалькі дзіўных птушак наздымаў у Барселоне.